Zielone szkoły - teoria a praktyka
Ekoturystyka to dla wielu osób tylko forma spędzania wolnego czasu w celu podglądania przyrody, w terenie dzikim, w gronie ludzi o specjalnych zainteresowaniach, wiedzy, o potrzebie rozwoju intelektualnego w dziedzinie nauk o środowisku. W rzeczywistości tak nie jest – rzesze podglądających ptaki, uczących się je rozpoznawać, to o wiele większa społeczność turystyczna niż specjaliści ornitolodzy. Zwiedzający parki narodowe i wrażliwi na niszczenie walorów przyrodniczych turyści to coraz częściej ludzie zaniepokojeni degradacją przyrody, chcący poznać jej prawa i procesy naturalne by wspomóc jej ochronę – choć na co dzień przyrodnikami nie są. Na bazie właśnie tak wyrażającej się potrzeby wypoczynku, którą zaliczamy do podstawowych potrzeb człowieka dzisiejszej cywilizacji – rozwija się ekoturystyka.
Obszary cenne przyrodniczo odwiedzane są oprócz przypadkowych turystów i wczasowiczów także przez specjalnie do nich przybywających turystów przyrodników. Na wzór ich stylu bycia ekoturystyczne wycieczki odbywa się zwykle w małych, kilkuosobowych grupach, z uprzednim przygotowaniem się co do treści wyprawy, lub z wykwalifikowanym przewodnikiem – coraz częściej z umiejętnościami interpretatora przyrody. Dotychczas rolę interpretatorów przyrody najlepiej spełniali pracownicy parków narodowych i krajobrazowych, nauczyciele i naukowcy zajmujący się edukacją ekologiczną w specjalnych placówkach do tego powołanych, często też byli to leśnicy nadzorujący turystykę w lasach, niestety tego typu kadr nie było dotąd na ogół wśród organizujących tzw. "zielone szkoły". Zielona szkoła to najczęściej wyjazd klasy pod opieką kilku nauczycieli na kilka dni w ciekawe miejsce, które może zaoferować walory zarówno kulturowe, jak i przyrodnicze.
Tak więc program zielonej szkoły znakomicie wpisuje się w definicję ekoturystyki. Co więcej - zielona szkoła jest szansą na wypoczynek połączony z nauczaniem; daje szansę na przyswojenie wiadomości i umiejętności uwalniając dziecko od monotonii czterech ścian sali szkolnej. Zielona szkoła też pozwala na niekonwencjonalne metody wdrażania treści wychowawczych i integrację zespołu klasowego; stwarza możliwość stosowania korelacji, która sprzyja transferowi wiedzy z jednego przedmiotu nauczania do innych, co rozwija i rozbudza twórcze myślenie; czas pracy uczniów w zielonej szkole nie jest ograniczony, dzięki temu można uwzględnić zróżnicowane tempo uczenia się poszczególnych uczniów; sytuacje, z którymi styka się uczeń bezpośrednio w praktycznym działaniu sprzyjają operatywności jego wiedzy oraz dalszemu rozwojowi jego osobowości.
Źródło: zasoby własne, a także portal Natura2000 [dostęp 2008-05-01 08:45] (zasób dostępny w Internecie pod adresem: http://natura2000.org.pl/index.php?articles=5&kat=9)